Raşit Altun’un, imgelerine kavuşturduğu şeyler, onun sayesinde seslere de kavuşur elbette. Rengi, ışığı, sesi ve oksijeni de akla gelmedik biçimlerde ve mekanlarda imgeleriyle buluşturur sanatçı. Ağır çekim temposu hiç düşmeyen tuval yüzeyindeki batmalar, dalmalar, püskürmeler ve hızlı kopmalar tuhaf bir resim atmosferi de var eder. Bu aynı zamanda devasa bir çatışma evrenidir: sert biçimlerle yumuşak kütlelerin sonu belli savaşı. Ya da hemen fark edilen ikili karşıtlıkların ritmi: geometrik formların keskinliği ve sertliğine karşı, akışkan kütlelerin yumuşaklığı ve sınırsızlığı. Çelikle hamurun beklenmedik karşılaşması… Ve tüm bunların, bu eşit olmayan karşılaşmanın beynimizde yankılanan sesleri…